Mga Kabalbalan sa Paghahanap ng Trabaho.

CHAPTER 8
"Pheromones is in the Air"

Medyo matagal na rin nung huli akong nagsulat ng bagong chapter dito. Nagaantay kasi ako ng magandang timing para magsulat e. At inabot na 'ko ng mahigit isang buwan sa kaantay (apparently, still counting) ng timing na yon. Pero bago ang kwentong antayan na yan e hayaan nyo muna akong ikwento ang ilan sa mga kabalbalang inabot at nasaksihan ko sa aking job seeking adventures.

P.S. Sa mga inosente't walang bahid ng kung anumang dumi ang utak e wag nyo nang ituloy ang pagbabasa neto. Pero kung hindi nyo mapigilan ang sarili nyo, wag nyong kalimutan na binalaan ko kayo. Walang sisihan kung ako ang nakade-virginize ng malinis na utak nyong yan. haha.

9am, July 27. Sa KFC sa Ayala-MRT ko na napagpasyahang mag-agahan. Sarado pa kasi ang SM, Landmark, pati na rin ang Greenbelt. Katatapos ko lang nun magpasa ng requirements sa BPI, Ayala avenue cor. Paseo de Roxas, sa tapat ng Ninoy Aquino Monument. Inabot din ako ng dalawang linggo bago makumpleto ang medyo MAHABANG checklist ng mga requirements. Habang ineenjoy ko ang kasiyahan na sa wakas e contract signing nalang ang aantayin ko pati na rin ang agahan ko e medyo dumampi sa pandinig ko ang usapan ng dalawang tao sa tabihan ko. Pangalanan natin silang "padudaboy" at "padudagirl". Medyo hindi ko na narinig (o ginustong pansinin) ang naunang usapan nila, pero eto yung "nakakatuwang" part. hehe.



padudagirl: O, sagot mong pagkain ko ngayong araw ha.
padudaboy: Bakit naman? Alam mo namang medyo nagtitipid ako e.
padudagirl: Ako na ngang sumagot sa hotel e. Mahal kaya nun.
padudaboy: Ah. Sige, sige. *sabay pindot pindot sa PSP*
padudagirl: O, pati yang PSP na yan, ako rin sumagot nyan.
padudaboy: Hehe. Oo sige na, sagot ko ngayong araw.

Hindi ko ugaling maki usyoso, hindi nyo naman ako masisisi e ang lapit ko sa dalawang nag-uusap na yun. Pagkatapos kong marining yun e nasabi ko nalang sa sarili ko "ang tibay naman ng ungas na to, ginawang piggybank yung babae?". Pagkatapos ng konting pause e biglang hirit naman tong si padudaboy.

padudaboy: Ano nga palang gusto mong flavor? Orange, Strawberry, Chocolate, Banana o yung dotted nalang?
padudagirl: Ayos a. Parang candy lang.

Ayos rin e no? Pampalasa ng agahan. 'nak ng tokwa. Kung tutuusin e walang wala pa to sa nasaksihan ko nung pumunta akong Los Baños para kumuha ng good moral tsaka true copy of grades. Pauwi na ako nun ng Manila, medyo pa-gabi na. Tulad ng nakagawian, nakatulog agad ako ilang minuto pagkatapos kong sumakay sa may Olivarez. Medyo traffic nun kaya sa may SLEX pa lang e nakagising na ko. Kung hindi naman kasi traffic e kalkuladong nagigising ako pag nasa Magallanes na yung bus, dun kasi ako bumababa. Nagtatanggal pa ko ng muta ng napansin kong medyo naghaharutan yung nsa harapang upuan ko. Hindi ko nalang pinansin at sumandal nalang ako sa may bintana at hinahabol pa ang ulirat ko, typical na gawain ng mga bagong gising. Maya maya pa e ang dating harutan e naging umaatikabong aksyunan na! Hindi lang halikan, lapaplapang matindi! Gumagapang pa nga siguro yung kamay ng lalake sa kung saan e. Hindi naman ako santo para mag-sign of the cross agad at magrorosaryo para maisalba ang mga kaluluwa nila habang nakikita yun at lalong hindi ako pulis para sitahin yung dalawa. Anong magagawa mo e dun sila inabot ng libog e. Sabihin nalang natin na medyo mataas ang tolerance ko sa mga gantong bagay. haha. Ang hindi ko lang maintindihan e bakit parang ako lang ata yung nakakapansin sa umaatikabong bakbakan na yun. Tumingin ako sa katabi ko, tulog. Sa kabilang row, tulog. Sa harapan ng konti, tulog. Anak ng tokwa, wattacoincidence! bwisit.

**Hingang malalim**

Dito na nagtatapos ang filler na to.

--

"Chopper, Sanji told us to wait right here. No matter how we spend it, we will still be waiting for a certain amount of time. Frantically rushing about won't gain us anything. If we have to wait anyway, should we not relax while waiting?"  -Brook, One Piece

Dialogue to sa One Piece, obviously tungkol to sa paghihintay. Plano ko kasi nung una na antayin ko muna magstart ako sa BPI bago ko isulat ang (supposedly) huling chapter. Closing kumbaga. Sabi kasi nung HR pagkatapos kong magpasa ng requirements e magantay ng 1 week para sa contract signing. 1 month and 2 weeks na ko nagaantay at di pa rin daw tapos ang compensation package sa contract na sinasabi nila. Sinong mag-aakala na ang sinabing last week of August e naging September na. Hindi naman ako atat kaya okay lang sa aking magantay. Tsaka kung ikokompara sa ibang "office jobs" e mas gusto ko naman yung microfinancing na inapplyan ko sa BPI. At least by this small way e mafufulfill ko kahit papano ang pagiging iskolar para sa bayan by offering credit terms to small entrepreneurs and farmers, oha. Tsaka field work yun kaya mas dagdag excitement. Bahalanasibatman.

Sa mga nakasabayan kong nagaantay din e merong mga parang kiti-kiti na atat na atat. Nakakabwisit tong mga gantong tao. Minsan nga e umabot ng tatlong beses sa isang araw akong tinanong ng ganto: "Ano, tinawagan ka na ba?". Nak ng teteng kung hindi lang babae yun e baka nireplyan ko na yun ng: "Kung hindi ka ba naman ungas! E hindi ka rin tinwagan, malamang hinde." Ito ang mga taong atat, na dapat wag nyong tularan. Dapat relax lang, maaga kang tatanda kung ganun ka. Kaya yun, dalawang linggo pa lang e hindi na sya tumagal. Nag apply na sya sa isang eskwelahan. Sabi nga sa quote sa taas, kung sinabing magantay ka e magantay ka. Kahit ano pang gawin mo e papalipasin mo talaga ang oras. Hindi makakatulong ang pagiging atat. Relax lang. Siguro nga nawalan na sya ng rason para mag-antay. Kahit sino ba namang rational na tao e hindi na rin magaantay. Lalo na kapag hindi ka sigurado kung talagang may aantayin ka o wala. Ikaw ba, anong gagawin mo sa ganitong sitwasyon?

Kung tutuusin e medyo nahirapan din akong magdesisyon. Meron na kasi isa pang offer na nagaantay sakin at ang kulang na lang e contract signing. Office job sya at malapit sa bahay. Practically, best decision e ang tapusin na ang pagaantay at kagatin na ang offer na yun. Siguro nga may attitude problem ako, dahil may ugali akong i-oppose ang obvious at kung ano ang general view ng nakakarami. Siguro nga masyado akong nag stick sa motto kong: "take the less traveled path and leave a mark." o kaya mali lang ang pagkakaintindi ko dito. May nabasa ako minsan, sabi dun e "if you are faced with difficult choices and decisions, take the first irreversible step. The step that will never take you back. By this way, you eliminate the other choices. All you have to do is do what you can do and face the consequences." At yun nga ang ginawa ko. Tinanggihan ko yung isang offer at nagantay. I know what I want to do and that is certainly not just sitting in an office growing beer belly. Kaya relax lang. Kung tutuusin nga e walang wala lang yung 1 month and 2 weeks ko kumpara dun sa isa kong kasama e. May pa lang e tapos na sya sa requirements, bilangin nyo kung ilang araw na yun nagaantay. Itatago natin sa sya pangalang Badong. haha. Minsan e nakausap ko yun kababata ko. Sabi ko e dapat sinisimulan ko na ang mga adventures ko sa pagbuo ng career ko. Dapat e may ginagawa na kong makabuluhan. Pero eto ako, atrasado na kumpara sa iba. Sabi nya, isang buwan ka lang naman atrasado e. Kumapara sa ilan pang taong aabutin ng adventures mo na yan e wala lang yan.

Nagkamali ako.

Matagal nang nagsimula ang mga adventures ko. Isang chapter lang nun ang lahat ng ito. haha. Ikaw, kamusta naman ang adventures mo? :)